Mostrando entradas con la etiqueta COMPETICIONES. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta COMPETICIONES. Mostrar todas las entradas

miércoles, 5 de junio de 2024

CRÓNICA CROSS DE SANTISO

 

COMPETICIÓN: CROSS SANTISO 2024

LUGAR: VISANTOÑA (LA CORUÑA)

FECHA: SÁBADO, 25 MAYO 2024

HORA: 18:00 HORAS

DISTANCIA: 14 KM

MODALIDAD: CROSS

CLASIFICACIÓN


Un fin de semana más, nuestr@s corredor@s nos siguen dejando crónicas de sus experiencias en diferentes carreras a lo largo de la geografía gallega. Aquí va la de Pablo, que participó junto a otr@s brutanceir@s en el "Cross de Santiso".

"O pasado 25 de maio chegaba por fin o día que todos os santisers levábamos semanas agardando. O gran evento de Visantoña: o Cross do Santiso (e todo o que o rodea). Un ano antes, algúns -aínda non- brutanceiros descubríamos este cross, que nos deixaba tan bo sabor de boca que nos propuxemos repetilo pasado un ano. As inscricións esgotáronse en poucos días, así que quen queira probar (xa a edición do 25), ten que andar atento.

Chegamos cunha moi boa tarde para competir. Nublado e con orballo perfecto para refrescarse un pouco. Hai que saír con algo de marxe, porque Betanzos está a unha hora, e o parking enseguida se enche (pero a organización é tan boa que seguro que atópase sitio: simplemente hai que ir algo máis lonxe a aparcar). Tras pillar o dorsal, sacar as fotos, e empaparse un pouco do ambiente (metafórica e literalmente), quecemos (neste caso só Leti e eu -máis Juan na loxística- representamos ó clube... cousa que estou seguro que trocará nas vindeiras edicións), e nos colocamos para a saída. Por diante, case 14 km por un dos traxectos máis orixinais e fermosos que se pode atopar nunha carreira deste estilo, rodeando unha península formada dentro do pantano que hai no lugar. Sáese en plan carneirada, baixando un par de prados (que despois hai que sufrir subindo, xa que é percorrido circular), centrado unicamente en non arrolar e chegar dunha peza cando o terreo nivele e se poida empezar a correr "normal". Decido ir tranquilo (si, penso que eso a veces se decide, e vaime moi ben dende que o fago...), repetíndome o de sempre: "non vimos a gañar, vimos a pasalo ben e a facelo o mellor posible" (hai nivel: como media ducia de "máquinas" recoñecidas e outros tantos -cando menos- de "tapados"), e tratando de desfrutar da proba. Pasados un par de quilómetros xa cada un comeza a estar onde lle corresponde. Os primeiros desapareceron xa hai un rato e, polo que vexo ó meu arredor, calculo que vou nun segundo-terceiro nivel, xa de "mortais". Sinto as pernas cansas, pero vou ben de caixa e comezo a táctica de empezar a descontar km. "Quedan 12, quedan 11....". O duro está ó final, cando haxa que remontar os 2-3 km que desfrutamos tanto baixando ó principio. Vou con un grupo de 3-4 corredores, e de vez en cando imos pasando a outros que se van quedando rezagados. Un par de km despois, pasamos á rapaza que ía entón de primeira (María Conde, que finalmente quedaría terceira), xusto no momento que un espectador emocionado (pero que se ve que non sigue moito o atletismo feminino nos últimos anos...), grita espontaneamente "carallo!!, como vos da caña a rapazaaaa!!". Mentres, eu sigo ó meu e "ficho" a un clásico da zona (J.Manuel Penas) que sabía que acabaría ben clasificado, así que todo o que fose seguirlle a estela, sería un gran logro. Así, chegamos ós últimos km, sorpréndome vendo que manteño o ritmo subindo e que o grupo co que ía vai quedando atrás, salvo o citado Penas. Mentres el mantiña unha táctica "curiosa" de ir andando nalgunha costa como se se tratase dun trail (souben despois que estreaba paternidade e que non estaba todo o en forma que quixese), eu mantiña o ritmo, sen para de correr en todo momento. E así chegaron as últimas costas; eu cada vez recortaba máis e el remontaba por momentos, pero as súas pausas cada vez eran maiores e os trotes máis curtos. Foi do máis curioso que me pasou correndo... Enfilou un pouco diante a última costa -no comezo da mesma pasamos o cartel que pón algo similar a "Santiso, ceo e inferno" (en Santiso son uns cachondos), cando previamente pasáramos un máis explícito de "benvidos ó inferno"- e cando penso que esta vez tamén me toca chegar detrás, volve a parar, dou un arreón final, e entro na recta final como alma que leva o demo (aínda que Penas xa se quedara na costa pero eu non miraba para atrás... a xente debeuse preguntar a que veu semellante sprint para entrar so en meta...).
Chego a meta contento, espero uns segundo ó meu improvisado adversario e lle dou unha aperta. En meta, Juan, atento, dime que moi ben, que entrei entre os 10-12 primeiros (despois soubemos que, efectivamente, completaba a ducia inicial de chegados). Así, a "pelexa" con Penas cando menos serviu para evitar o posto 13 (quen non se consola é porque non quere...). Contento co resultado, en comparación co ano pasado pasei do posto 24 ó 12, e rebaixei o tempo en minuto longo, case 2. Agora tocaba agardar por Leti. Chega uns minutos despois. Respira uns intres e comenta que estaba moi cansa e que parece que non foi tan ben como ano pasado. Despois saberíamos que "só" rebaixou 4 minutos o tempo do ano pasado. É o que ten adestrar brutanceiramente... que nun ano melloras tanto que fas marcas sen darte conta. Sirva como exemplo para outros que están empezando e que non ven progreso. Con esforzo, todo acaba chegando (se as metas son realistas, debo engadir).
E bueno, o post-carreira, xenial. Hai menú para, se se quere, volver a casa ceado: pasta, callos, polbo, churrasco... Por haber, hai incluso un stand para mercar xeles, roupa, zapas... A xente da organización, de 10, sempre atentísimos, preocupados polos corredores e facendo todo o necesario para que á proba non lle falte de nada. Dentro do pavillón onde se fai todo eso (tamén hai animación, entrega de premios...), estás picando e bebendo con un montón de xente polo arredor. Nós falamos con uns andainers de Culleredo, que nos comentaban como chamaban a atención as nosas zamarras cando os pasamos correndo e que, pese a ser pouquiños, fixábanse e quedábanse co nome do equipo. Parece que neste clube é complicado pasar desapercibido...
A única pena que me quedou foi non traernos algún podium para Brutanzos, sobre todo tendo en conta que subía ata o 5º posto por categoría. Sen embargo, estamos nunha categoría moi complicada: dos 11 que me precedían, 9 eran da miña categoría (a Leti sucedeulle algo similar). Así que nada, outra vez será; felicitar ó gran Canda Louzao (menudos máquinas que temos en Galicia), que reventou a marca da proba, e en chicas a Zelinda, que destronou a Tina que este ano tívose que conformar co segundo posto. E nós, os brutanceiros, a facer unha paradiña en Melide de volta para cear e comentar as xogadas da carreira e, por suposto, argallar a ver cales van ser as seguintes.

OK:
TODO: organización, avituallamento final, parking, percorrido, web, fotos....












KO:
Por dicir un "pero": quizais balancear algo mellor as categorías













Gracias Pablo por contarnos tu experiencia y enhorabuena por el carrerón. Sin duda, una carrera para tener muy en cuenta para el próximo año... ¡marea naranja en Santiso!

sábado, 25 de mayo de 2024

CRÓNICA MEDIA MARATÓN GIJÓN 2024

 

COMPETICIÓN: MEDIA MARATÓN GIJÓN 2024

LUGAR: GIJÓN

FECHA: SÁBADO, 4 MAYO 2024

HORA: 18:00 HORAS

DISTANCIA: 21,097 m.

MODALIDAD: ASFALTO

CLASIFICACIÓN


Y en una de las media maratones más populares de España no podían faltar vari@s brutanceir@s que se desplazaron hasta Gijón para vivir en primera persona esta carrera. Aquí os dejamos la crónica de Leti, una de nuestras guerreras que la vivió de esta manera...

"El sábado, 4 de mayo, a las 18:00 h., tuvo lugar la Media Maratón Villa de Jovellanos de Gijón en la que participamos varios brutanceiros: Domin, Cupe, Patri y una servidora (Leti). También contamos con el honor de tener al reportero más dicharachero de todo Betanzos, Juan, que nos hace un reportaje increíble. Todos le teníamos muchas ganas a esta media, unos para mejorar tiempos y especialmente Patri por ser la primera. No me gusta arriesgar y los nervios siempre me comen antes de las carreras, así que siempre intento estar más de una hora antes por los alrededores de la salida. Una vez allí, calentamos tod@s juntos. Mentalización e intentar aplacar los nervios (al menos en mi caso). Cinco minutos antes de la hora señalada, nos dirigimos hacia la salida. Cada uno en su cajón, pendiente de la liebre que quiere seguir. Patri y yo nos pusimos al lado de la de 1hora 45 minutos, objetivo ambicioso pero alcanzable. Miro al cielo y tiemblo, las nubes que llevaban todo el día sobre nosotros empiezan a disiparse dejando paso a un sol que sé que me va a dar problemas… Suena el pistoletazo de salida y la verdad es que no tenemos que esperar mucho hasta cruzar la salida, muy rápida. Empezamos a ritmo e intentamos no hacerle mucho caso al Garmin e ir por sensaciones para evitar la presión. El sol nos da de pleno, empiezo a pensar que se me va a complicar el objetivo de mejorar mi marca. Por suerte dura poco, pasados los 5 primeros kilómetros vuelven las nubes e incluso empieza a lloviznar, ¡perfecto! 
En este punto otros Brutanceiros no estarían tan de acuerdo conmigo… jejeje. Los primeros kilómetros se nos hacen duros, nos notamos bastante ahogadas y no es solo por el sol… Alguien empieza a gritar a nuestra liebre que le baje el ritmo, ya que tenemos que llegar en hora 45 minutos y no en hora 40 min. Echo un vistazo al Garmin y para mi sorpresa veo que efectivamente estábamos yendo a un poco por encima de 4:30 el km… Bajamos ritmo intentando mantenernos por debajo de 5min el km. La liebre aún baja más y la dejamos atrás, nos olvidamos de ella y hacemos nuestra carrera. A partir del km 10 empezamos a ir más a nuestro aire, toda la aglomeración de corredores del principio se diluye y podemos correr más a placer. A partir del km 13 me encuentro fuerte y tiro (empiezo a notar el efecto del gel claro), aumentando el ritmo y apuesto por bajar de la hora 45. El recorrido favorece mucho ya que es casi completamente plana, salvo una subida interesante por el km 14 en la que hay que apretar dientes y tirar lo que se pueda.

 A partir de ahí, mantener ritmo y la cabeza fría, disfrutando del recorrido y a la vuelta, por el km17, de las vistas de la playa de San Lorenzo. La llegada al estadio se hace dura, esa última vuelta rodeándolo es insufrible, pero ver a toda la gente animando en las gradas (sobre todo a nuestros Brutanceiros) hace que saque fuerzas de donde ya no las tengo para llegar fuerte a meta. 1h 43 min 38 sec y objetivo conseguido. Patri en su primera media consigue hacer un increíble tiempo de 1 hora y 48 minutos 11 seg., bravísima. Cupe que tenía de objetivo bajar de la hora y 35 min consigue llegar en 1h 33min 55 sec. Y Domin pasa por meta en un tiempo de 1 hora 31 min y 19 seg., tiempazo. Con el subidón post carrera, nos vamos a arreglar al hotel para disfrutar de una buena sidra (o dos...) y un merecidísimo cachopo. Fin de semana increíble, sumando momentos y experiencias con mis compañeros Brutanceiros, que ya son familia".

Espectacular crónica y mejor carrera... ¡enhorabuena Leti! Estamos seguros que el próximo año habrá marea naranja en Gijón.

CRÓNICA CARRERA POPULAR PRAIA DE MIÑO

 

COMPETICIÓN: CP PRAIA DE MIÑO

LUGAR: MIÑO (LA CORUÑA)

FECHA: DOMINGO, 12 MAYO 2024

HORA: 9:30 H.

DISTANCIA: 10 K.

MODALIDAD: ASFALTO

CLASIFICACIÓN


En un día lleno de competiciones para el club, nuestro corredor Pablo participó en la Carrera Popular Praia de Miño y aquí nos deja su experiencia:

"Outro ano máis en Miño. Este ano pequeno madrugón (pese a estar preto de Betanzos, a carreira arrinca ás 9:30 h.), para participar nunha carreira que corro sempre que podo. Tanto os organizadores como os voluntarios implícanse totalmente coa proba, facéndote sentir moi arroupado. Ademais, ten moito mérito manter unha carreira e un trail ao longo de varios anos nunha vila pequena (por agora) coma Miño.


Ademais é un luxo ter todo o entorno da praia para quentar e/ou refrescar as pernas ó rematar, e ter toda a estrada para nós ó longo dos 10 k da proba. Un montón de trofeos e un speaker (Felipe) moi atento (sorprendente o seu importante coñecemento da proba e da xente que participa), acaban de facer a popular moi atractiva.

Xa centrándonos na edición deste ano, o clima axudou a ter unha mañá ideal para correr. Por diversas causas (outras carreiras preto, MM de Lugo, quizáis un prezo non demasiado económico, ou incluso arrincar a proba bastante cedo...), éramos poucos na saída, pero iso sí, fieis (de 76 anotados chegamos a meta 72). Xa na liña de saída escaneei o que había. Estaba Jonathan, inalcanzable. Dos demais "máquinas", non veía ningún dos que eu coñecese, pero por suposto había "tapados". Un deles, que coñecía de antes e que sabía que daría guerra (Gonzalo) comentoume que había un par de ferroláns que ían moi ben (Antonino e Agustín), pero que tamén contaba conmigo para estar no meollo. E así foi, cravanco coa súa predicción o top 5.

Arrincamos puntuais ás 9:30  a un ritmo "alegre". Jonathan e os outros 71. Enseguida se destacou para ir a polo seu quinto entorchado en Miño, que non tivo demasiada historia para él. Algúns dos demais mortais creamos enseguida un grupo de 4, onde tiramos inicialmente Gonzalo e eu. Era consciente que non ía aturar o ritmo toda a proba, ía moi revolucionado (como se encargou de advertir o pulsómetro nas últimas costas da proba), e tiña demasiado calor. Tras o primeiro terzo de carreira, Gonzalo comezou a sacar uns metros que ó pouco se me antoxaron irremontables. Eu seguín pechando o podium ata a metade da carreira, máis ou menos, pero sabía que esa posición sería efímera, xa que aínda que soltamos nalgún momento a Agustín, Antonino era cuestión de tempo que me pasase, para empezar a súa particular batalla con Gonzalo polo segundo posto. Unha vez na 4º posición (que resultaría definitiva), preocupeime por non baixar moito o ritmo para non ceder máis posicións. A última parte da proba é bastante rápida, xa que se baixa en gran parte, así que se pode manter un bo ritmo. Nun dos últimos cruces (ó volver á estrada xeneral dende a urbanización "fadesa"), souben que tiña marxe co 5º, así que, co podium perdido dende había un par de km, podía acabar con certa tranquilidade. De todos xeitos, cheguei todo o forte que puiden porque non quería sorpresas. A recta de meta (a da praia) faise infinita...

Alí recibín a aperta dun eufórico Gonzalo (conseguira manter o 2º posto, aínda que non sen esforzo), e os saúdos de Jonathan (seguramente tras unha plácida carreira), e de Antonino, que pechaba o podium. Para min, medalla de chocolate, pero coa sorte de subir ó podium xa que había trofeos por categorías e quedara 2º en Master 2 (o podium máis "caro", por certo). Un rato despois, entrega de premios, que recollimos no podium por parellas (tristemente varias categorías desertas ou incompletas), coa casualidade e sorte de que eu subín coa miña amiga Maryem, 5ª absoluta en chicas e 2ª en Master 2 Feminino.

En resume, carreira bastante dura (sobre todo a 1ª parte), pero onde te sentes moi a gusto e moi arroupado, cunha praia en meta para quen queira desinflamar un pouco ou dar un paseo ó rematar. Non cambiou a miña idea de seguir participando mentres poida e por suposto recomendo a proba a todo aquel que esté un pouco fino como para poder aturar os primeiros quilómetros en subida.


PROS: 

- Ambiente (speaker, trofeos...)

- Organización/ Voluntariado

- Localización (saída/meta praia, estrada cortada)

- Aparcamento






CONTRAS:

- Inscripción cara en comparación con outras do entorno

- Quizáis tratar de coordinarse para non coincidir con carreiras de lugares próximos

miércoles, 22 de mayo de 2024

CRÓNICA CARRERA POPULAR - CROSS SAN PEDRO DE VISMA

 

COMPETICIÓN: CP SAN PEDRO DE VISMA

LUGAR: LA CORUÑA

FECHA: DOMINGO, 12 MAYO 2024

HORA: 10:00 HORAS

DISTANCIA: 6.5 KM

MODALIDAD: ASFALTO

CLASIFICACIÓN

 Nuestr@s corredor@s siguen sumando experiencias. Aquí os dejamos la crónica de Nuria, que participó en el Cross de San Pedro de Visma y lo vivió de esta manera:

"Llega el día de la carrera, una distancia controlada, 6.4 km. Me levanto temprano para desayunar y prepararme, quedo con mis compañeros del Brutanzos, nada más llegar mochilas al ropero, nuestra foto que no puede faltar y a calentar como nos enseñaron nuestros entrenadores (movilidad, trote y unos progresivos) y a línea de salida, ahí ya me puse un poco nerviosa.

Salimos cada una a su ritmo y con mucha cabeza siempre como nos dice Jose, consciente de que nos tocaba casi 1 km de cuesta, la llevé bastante bien sin cansarme mucho; entramos en el parque de Bens y hay alguna bajada para recuperar y puedo bajar pulsaciones, llevo la carrera bastante bien, casi no voy cansada y mis piernas aguantan. Hasta que en el km 3.6 aparecen 2 cuestas de regalo; las subimos a trote muy suave pero cansan, mis compañeras Raquel y Silvia vienen detrás. Cuando vi el km 4 una alegría, porque era todo bajar y llanear, pero ahí ya se notaba el cansancio. Intento apretar sin pasarme para darlo todo en mi llegada a meta; bajadas las cuestas, entro en línea de meta y con todas mis fuerzas, di el último esfuerzo como me enseñaron. Detrás de mí, unos minutos más tarde, entra Raquel. Vamos por los avituallamientos mientras esperamos la llegada de Silvia. Unas guerreras que hicieron una super carrera.

Contenta porque sumamos otra carrera en el calendario, con mi equipo Brutanzos y muy orgullosa de mi equipo y de mis compañeras por la magnífica carrera que hemos hecho gracias a los consejos y a los entrenos de Jose y Alberto".

¡¡Enhorabuena Nuria... y también a Silvia y a Raquel!! A seguir sumando experiencias...

lunes, 6 de mayo de 2024

CRÓNICA CARRERA POPULAR DE FRADES

COMPETICIÓN: CARRERA POPULAR DE FRADES 2024

LUGAR: FRADES (LA CORUÑA)

FECHA: MIÉRCOLES, 1 MAYO 2024

HORA: 10:00 HORAS

DISTANCIA: 8,6 KM

MODALIDAD: ASFALTO

CLASIFICACIÓN
 

El pasado miércoles 1 de Mayo tuvo lugar la Carrera Pedestre Popular del Concello de Frades, en la que participó nuestro brutanceiro Pablo. Aquí os dejamos su crónica...

"Cuando alcanzas una edad, ves una carrera en el calendario y te vienes arriba y enseguida te inscribes, pero cuando llega el día y suena el despertador aparecen los fantasmas y se desata una lucha a la par psicológica y física. La más dura, sin duda, la primera. Te pones a ello y logras, al menos, intentar librarlas sin quedar en el campo de batalla. 


Una vez colocado en la línea de salida, solo quieres que suene el pistoletazo y arrancar ya, con la incertidumbre de cómo afrontar el recorrido: lloverá o no, habrá muchas subidas (las bajadas no se tienen en cuenta pero al final sí que importan), como responderán las piernas y el cardio, aguantará el ciático... Por fin en marcha, arrancamos en subida y ves que poco a poco vas perdiendo posiciones porque la gente va deprisa y los fantasmas vuelven a aparecer, te ves flojo y sin capacidad de respuesta, ¿para qué habrás ido?. Miras el reloj y te das cuenta de que lo que ocurre es que vas demasiado rápido para tus posibilidades. ES hora de recordar y aplicar las enseñanzas de los que de esto saben muchísimo más que tú: "cabeza", "de nada vale mucho al principio si al final te quedas sin energía", "hay que aprender a dosificar"... Vamos aplicando las premisas tantas veces repetidas en los entrenos y ya en la subida, después del arreón inicial, poco a poco vamos recuperando posiciones y por el km 4 ya empiezan las "muertes súbitas", me encuentro parado a alguno de los que me habían pasado como cohetes en el primer km. Alguno no lo vuelvo a ver en la carrera, pero como el hombre es el único animal que tropieza dos veces en la misma piedra, uno de los "muertos" aparentemente recuperado se me vuelve a pegar sobre el km 6 hasta que la carretera se empina y se vuelve a parar. Yo sigo a mi bola pico y pala. Ya falta poco y sé que lo que queda es favorable (se lo pregunto a un voluntario y me lo chiva, jeje). Es hora de apretar y aumentar ritmo hasta meta. Los últimos metros "pé á chapa" (a alguno le sonará). Así es como me gusta terminar las carreras, creo que el público que espera pacientemente por nosotros y nos aplaude se merece un último esfuerzo y algo de "espectáculo". Al fin ni tan mal, contento por haber quedado de pie en las 2 batallas... ¡¡¡¡ VAMOS BRUTANZOS !!!!".

Espectacular crónica... ¡enhorabuena Pablo!

miércoles, 1 de mayo de 2024

CRÓNICA TRAIL LAXE DOS BOLOS (COPA FGA)

 

COMPETICIÓN: TRAIL LAXE DOS BOLOS 2024

LUGAR: CALDAS DE REIS (PONTEVEDRA)

FECHA: DOMINGO, 21 ABRIL 2024

HORA: 9:00 HORAS

DISTANCIA: 27 KM (tb. 8 km y andaina)

DESNIVEL: 1520+ (CIRCULAR)

MODALIDAD: TRAIL (montaña)

CLASIFICACIÓN

Una semana después del Kilómetro Vertical de Formigueiros, nuestr@s corredor@s volvieron a participar en otra prueba de la Copa Gallega, en este caso de la Federación Gallega de Atletismo. Primera edición además, no podíamos faltar. Aquí os dejamos la crónica de uno de ellos...

"Madrugón. Y esta vez voy solo. No pasa nada, vamos a conocer un trail nuevo, a competir con gente top y además allí estarán vari@s brutanceir@s en la distancia corta para disfrutar el post-carrera. 
Poco más de 1 hora de camino y aparco al lado de los dorsales, a unos 200 metros de la salida. Hace fresquito, pero se espera bastante calor. Cojo dorsal, me preparo y voy a calentar para la salida encontrándome a Leti y Juan que ya están por allí. Saludo a varios corremontes, calentamos juntos y sin mucho tiempo para más... arrancamos en subida, un clásico en los trails. Primer kilómetro por asfalto y seguimos subiendo por el monte. Aquí no hay ni trampa ni cartón, los primeros 9 km son en subida, aliviados por algún pequeño llaneo por sendero.
Me coloco en torno al puesto 8-9, en un segundo grupo, porque los 5-6 primeros van volando... ¿pero esta gente no camina? Comienza a apretar el calor y corono el primer alto manteniendo las distancias. La bajada tiene su miga al principio, con piedra rota y me pasan varios corredores. Llegamos abajo y formamos un pequeño grupo que, en la subida, se va partiendo y por suerte aún voy con fuerzas y los voy dejando atrás. A lo lejos veo a 2 corredores y me los marco de objetivo. En un cortafuegos de pista aparece Sangiao con un bidón de agua, parece ser que no está el avituallamiento y nos da la vida, porque estaremos en torno a los 27º. Justo en lo alto, cazo a los 2 corredores, que son Manu Piñeiro y Fran Pascual. Me pongo a rueda al inicio de la bajada, pero veo que Manu se va alejando y me imagino que Fran apretará en breve. No es así. Cuando ya nos saca unos 200 metros me pongo a hablar con Fran y dice que ya va justo.
Como aún quedan 8-9 km, me pongo de charleta confiado en que "ya lo cogeré". El ritmo no es malo, pero aún voy con fuerzas y la bajada es "fácil", así que le digo a Fran que voy a apretar un poco y me lanzo a ver si cazo a alguien. Los kilómetros ya se hacen eternos, pero no bajo el ritmo. A falta de 500 metros entro en Caldas, ya por asfalto y veo a Manu a lo lejos, imposible cazarlo. Así que me relajo, intento pasar un tramo de 50 metros de río sin mojarme (conseguido) y entron en meta en 2h 44' 24", 6º posición, muy contento.
Allí ya están tod@s los brutanceir@s animando, con muy buena cara y con un día espectacular.
Mientras comienzan el 3º tiempo, me voy a la ducha caminando, 15' en subida cargando la mochila a 30º... ¡casi peor que la carrera! Ahora sí, volvemos en modo "Robocop" a la zona de meta donde está el resto del equipo tomando un recovery y contamos las anécdotas con muchas risas.
Como hay premios por categorías, toca esperar a subir al podium y mis compañer@s se quedan al pie del cañón para darme su apoyo, así da gusto. Recogemos medalla y, sin tiempo para más (y con bastante hambre), volvemos para Betanzos a descansar y pensando ya en la siguiente batalla, que será sin duda para recordar... ¡hasta la próxima!".

PUNTOS POSITIVOS:
- Aparcamiento cerca de salida / meta
- Recogida de dorsales rápida
- 1ª edición, hay que apoyar siempre
- Prueba de Copa, buen nivel asegurado
- Salida / llegada en Caldas, con buen ambiente, eso es un plus. Caldas mola.
- Ante un problema con el avituallamiento, supieron resolverlo, aunque fuese un corredor con una garrafa.





PUNTOS A MEJORAR:
- Avituallamientos: muy justitos. El de meta, después de casi 3 horas a 27º: agua, plátano y un roscón...
- Duchas lejos de la meta (y sin indicaciones).
- Podiums algo tarde y 1 medalla. ¿Dónde están los quesos y botes de miel que daban antes? Ojo, esto no es importante, solamente es para mejorar si hay posibilidad.
- El recorrido bonito, bonito, no es; mucha pista, algo de sendero pero comparado con otras zonas... aún así, Galicia Calidade. Estamos mal acostumbrados.




Vamos a tener en cuenta que es una 1ª edición, que Caldas es un sitio espectacular y que ya han sido Copa Gallega de Atletismo. A partir de aquí, solamente se puede seguir creciendo. Vamos a darle un 7/10 porque mejorando avituallamientos, señalizando las duchas desde la meta (se podía ir sin subir la cuesta por un parque con sombra, me lo indicaron a la vuelta preguntando) y, si hay posibilidad, dando una pequeña vuelta al recorrido, será una carrera a tener muy en cuenta en Galicia... ¡enhorabuena y gracias a la organización por enseñarnos los montes de Caldas!


domingo, 28 de abril de 2024

CRÓNICA CTO GALLEGO KM VERTICAL (FORMIGUEIROS)

 

COMPETICIÓN: KV FORMIGUEIROS

CAMPEONATO GALLEGO DE KILÓMETRO VERTICAL

LUGAR: FORMIGUEIROS (O COUREL, LUGO)

FECHA: SÁBADO, 13 ABRIL 2024

HORA: 16:00 HORAS

DISTANCIA: 3.5 KM

DESNIVEL: 903+

MODALIDAD: TRAIL (MONTAÑA)

CLASIFICACIÓN

Otra semana más, nuestros brutanceiros han vuelto a dar la cara en otra de las carreras más importantes de la temporada, campeonato gallego de Kilómetro Vertical en el espectacular pico Formigueiros en O Courel. Aquí os dejamos la crónica de uno de ellos...

"Ola de calor. Perfecto. Así me levanto el sábado (por fin, sin madrugar) pensando en la que se me viene encima. Trepar durante 1 hora a 30 grados una montaña en el Courel. Y es que somos así, "Brutanzos". Me reúno con mis compis Alex y Jose a las 11:00 de la mañana y ponemos rumbo al Courel. Vamos muy animados y el día está espectacular. Llegamos con tiempo a la zona de salida; menos mal, porque sitio para aparcar no hay mucho. Quedan 3 horas para la salida y aprovechamos el único banco del aula de la naturaleza de Moreda para comer de picnic y descansar para la batalla. Poco a poco van llegando corredores y organizadores y 1 hora antes de la salida nos vamos a preparar para la prueba. 
La zona es espectacular, pero para ser campeonato gallego... ni baños, ni agua... ni casi aparcamiento. No sé, a estas cosas igual tienen que darle una vuelta. 
Saludamos a los colegas de monte y vamos a calentar - reconocer los primeros metros de la salida, justo antes de la primera trepada con cuerdas. La verdad, no apetece ni correr, la sensación es de mucho calor y a las 3:30 de la tarde apetece correr más bien poco. Pero nunca hemos hecho un kilómetro vertical y hay que aprovechar la oportunidad para saber que se siente. La salida, para no taponarnos unos a otros, se realiza escalonada, 2 corredores cada minuto. Por suerte, la mayoría de gallos salen delante y a mi me toca a las 16:11 h.
4 minutos después saldrá Alex y 30 minutos más tarde saldrá Jose.
Unos progresivos y para la salida. 3, 2, 1... ¡arrancamos! Los primeros 300 metros son llanos y picando para abajo, pero suficientes para saber lo que me espera... ¡ya llevo la boca seca y acabo de salir! Cruzo el río y comienza la aventura. Zona de trepada con cuerdas y pulso a 180. Terminan las cuerdas pero sigo mano, pie, mano, pie... aquí se usan las 4 extremidades. El pulso no baja y veo que se acerca Borja Varela, que salía justo detrás. Llevamos 500 metros y ya tengo ganas de acabar. Me pasa Borja e intento seguirlo, 100 metros. Si quiero "llegar vivo", toca pico y pala y buscar mi ritmo. Casi cumplido el primer kilómetro, terminan las últimas sombras y llegamos a un descampado que más bien parece un rocódromo si no fuera porque está cubierto de hierba. Levanto la cabeza y veo a Alba del Jarnachas que salió un par de minutos antes.
Miro para atrás y viene Edu Sotelo como un avión. Me pasa y por suerte cazo a Alba, que lleva un buen ritmo y decido ponerme a rueda. Así vamos avanzando y pasando a algún corredor que se pasó de frenada.
Casi a mitad de carrera, llegamos a una pista (meta de los cadetes) y al cruzarla comienza una zona distinta, donde se mezcla zona de caminar y sendero "corrible" (para el que pueda, mis piernas ya estaban en modo caminata). Aquí casi se ve el pico y el sendero de corredores por delante es espectacular. Sigo con Alba que está haciendo un carrerón y a falta de más o menos 1 km veo que se queda un poco y decido adelantarla. Intento trotar en algún tramo, pero las piernas van ardiendo y no tengo opción de podium, así que me limito a sobrevivir y disfrutar de unas vistas privilegiadas. Última zona de cresteo, con gente animando y se va dibujando la sonrisa.
Cuando parece que acaba... aparece otro cresteo. Y así hasta los últimos 100 metros en los que trato de correr un poco y... ¡llegada! 52' 49" de subida para llegar arriba, de las carreras más duras que he hecho. Todo para llegar arriba, donde un chico te escanea el dorsal y por suerte hay una botella de agua. Sin más. Ni arco de meta, ni avituallamiento... ni nada. Eso sí, las vistas no tienen precio. Felicito a varios de los gallos que aún están por allí y cuando me baja el pulso vuelvo sobre mis pasos para animar a Alex y hacer los últimos metros con él. A diferencia de mi, viene bastante fresco y parece que va de excursión. Vuelvo a coronar con él, lo felicito, nos hacemos unas fotos y bajamos de nuevo a animar a Jose. Menos mal que hace calor porque la espera es larga y vemos a lo lejos un naranjito. Se va acercando y volvemos a hacer cima los 3 juntos. Fotos, risas, "la tormenta" ha pasado y el día y la zona son increíbles. Pobrecillos, no sabíamos lo que nos esperaba...
Para terminar la aventura, tocaba bajar de nuevo a Moreda, el primer tramo por el kilómetro vertical y luego por pista y sendero dando un rodeo. Iniciamos descenso y las piernas se quejan. Bueno, con calma. Hay zonas aún con nieve y aprovechamos para sacar fotos chulas. De esta forma, llegamos a la pista que cruzamos en carrera y a partir de aquí es por pista y sendero. Trote suave y las caras ya no son tan alegres. Llevamos bajando 20-25' y aún queda un rato.
Por el camino vamos adelantando a gente que va caminando, imagino que aún más "reventados" que nosotros. Entre el calor, el esfuerzo y que ya llevamos casi 3 horas desde la salida... pisteo, zona con piedra, cruzo riachuelo, pisteo... ¿pero esto no se acaba? Por fin, tocamos asfalto, zona alta del pueblo y el cuerpo ya va en reserva. Llegamos de nuevo a la zona de salida y por suerte tienen una mesa con agua, isotónico, frutos secos y fruta. Aprovechamos 5 minutos para coger energía y sin más, que aún nos queda un viaje de vuelta de 2 horas, ponemos rumbo a Betanzos.
A las 20:00 h. había entrega de premios y algo más de avituallamiento en Folgoso, pero ya no estamos para más fiestas. De vuelta a casa tenemos que parar porque Jose no se encuentra del todo bien, y es que a pesar de ser una carrera tan corta, entre subir, bajar, el calor... Como anécdota, en el camino de vuelta nos enteramos que Alex y Jose han hecho el mismo tiempo, solamente separados por 12 segundos, los 2 en 1h 09'... ¡increíble!. A las 21:00 h. llegamos a Betanzos con una gran sonrisa, a pesar del esfuerzo. Participar en un campeonato gallego dando el 100%, animándonos, en un sitio tan espectacular es una experiencia para recordar. Otra para la saca... ¡a por la siguiente!".


PUNTOS POSITIVOS:

- O COUREL... HAY QUE VIVIRLO
- CAMPEONATO GALLEGO... SIEMPRE ES UN PLUS
- BALIZAJE PERFECTO (NO ERA DIFÍCIL)
- RECOGIDA RÁPIDA DE DORSAL
- APARCAMIENTO CERCA DE LA SALIDA (si llegas temprano)






PUNTOS NEGATIVOS:

- SIN AVITUALLAMIENTO EN LA CIMA: con el calor que hizo había una botella de agua (que se acabó), creo que es un fallo grave y por suerte no pasó nada.
- SIN BAÑOS, SIN DUCHAS Y CASI SIN APARCAMIENTO
- AVITUALLAMIENTO FINAL MUY JUSTITO (aunque no es lo más importante, todo suma).
- SIN SPEAKER, SIN MÚSICA... muy popular. Para ser campeonato gallego, el ambiente era de carrera de amigos.





Sin duda, la zona del Courel merece ser visitada alguna vez en la vida. No creo que haya muchos lugares más bonitos para hacer una carrera. Y el kilómetro es espectacular. Aún así, creemos que un campeonato gallego merece unos "servicios mínimos", tanto en la salida como en la llegada. Por este motivo, vamos a darle un 7/10 porque gracias a los organizadores podemos disfrutar de unas experiencias tan increíbles como fue este Kilómetro Vertical de Formigueiros... ¡por muchos años!



martes, 23 de abril de 2024

CRÓNICA TRAIL VILA DE CUNTIS 2024 (CTO GALLEGO FGM)

 

COMPETICIÓN: TRAIL VILA DE CUNTIS 2024

CTO. GALLEGO INDIVIDUAL FGM

LUGAR: CUNTIS (PONTEVEDRA)

FECHA: DOMINGO, 7 ABRIL 2024

HORA: 9:00 H.

DISTANCIA: 28 K. (tb. 15 km - 9 km)

DESNIVEL: 1500+ (circular)

MODALIDAD: TRAIL (montaña)

CLASIFICACIÓN


Con todas las batallas que llevan nuestr@s brutanceir@s a las espaldas, no podían faltar en una de las citas más importantes del año en las carreras de montaña en Galicia. Y por supuesto, allí estuvieron un@s cuant@s corredor@s del club. Aquí os dejamos la crónica contada de 1ª mano...

"6.00 AM. Suena el despertador. Otro domingo más a ponerse la camiseta naranja para disfrutar de la batalla. Y esta vez no es una cualquiera, campeonato gallego de montaña en Cuntis. Una hora después, con el ritual ya realizado, me reúno con el resto del equipo y aprovechamos el viaje para contar batallitas. Esta vez mis compañer@s irán al trail de 15 km mientras que yo veré a los gallos como me quitan las pegatinas en los 28k.
Llegamos con tiempo, cogemos dorsal, unas fotos y me voy a preparar, porque además por primera vez se retransmite una prueba en directo en Galicia y hay que salir decentemente...
Unos minutos antes de las 9.00 deseo suerte al resto de brutanceir@s, me pongo en la salida y... ¡acción! Para variar, a pesar de ser 28k, arrancamos a todo trapo. Primer km por asfalto y ya veo como los favoritos despegan... pisamos monte con pistas rápidas y me sigue pasando gente, así que decido bajar un poco el pulso y buscar mi ritmo. Sobre el km 4 me adelanta Juan, un compi del Jarnachas que es de Betanzos y decido ponerme a rueda. Me cuesta seguirle, pero el ritmo es bueno y aguanto.
Al contrario que el año pasado, el recorrido me está gustando, con zonas pegadas al río y mucho sendero chulo, aunque el ritmo apenas me permita disfrutarlo. Así llegamos a la subida dura que marca la carrera. Justo antes, paro en el avituallamiento y Juan sigue... 20 segundos que ya fueron irrecuperables, porque lo veo subir como una bala y yo me lo tomo con calma. Una vez arriba, sigo con fuerzas y decido apretar a ver si cojo a alguien. De esta forma, voy pasando a algún corredor que se pasó de frenada y me va subiendo el ánimo. Ahora sí voy disfrutando de un recorrido muy trabajado y disfrutón. En la última subida paso a Roberto del Toxos y Birras, a Fran Pascual y veo a lo lejos a Rubén Díaz... justo cuando lo voy a cazar acaba la subida y... en la bajada lo vuelvo a perder de vista. Últimos kilómetros de vértigo en bajada y entro en meta en el puesto 28º en 2h 58', no había gasolina para más. Contento por las sensaciones, por disfrutar de la prueba pero lejos del objetivo de estar más cerca de los mejores. En meta ya me esperaban mis compañer@s, que hacen una gran carrera en los 15 km con la pena que Vane no pudiera disputar ninguna prueba por unos problemas en una costilla. Ducha rápida, refresco y sin tiempo para degustar los callos y la cerveza ponemos rumbo de nuevo a Betanzos pensando ya en la siguiente..."

PUNTOS POSITIVOS:
- Primera carrera retransmitida en "streaming", puntazo a su favor.
- Cto gallego individual, eso siempre es un plus, corren l@s mejores.
- Aparcamiento pegado a la salida/meta/duchas.
- Recogida de dorsales rápida.
- Recorrido muy chulo, de los mejores de este año.
- Aunque los avituallamientos no eran para tirar cohetes, callos y cerveza en meta siempre es top, top.
- Balizaje perfecto, al mismo nivel que la organización, muy buena.



A MEJORAR:

- Por decir algo, quizás dar un poco antes los callos y la cerveza, aunque imaginamos que serían problemas de logística o para esperar a que llegaran todos los corredores. Ya decimos que es por decir algo, fue todo de 10.









Sin duda este año el Trail Vila de Cuntis ha cumplido las expectativas previstas, con un recorrido y una organización espectaculares. Además, el tiempo ha acompañado y la retransmisión en vivo de la prueba ha sido un plus. Vamos a ponerle un 9.5, porque siempre se puede mejorar algo, pero ha sido de las mejores pruebas del año y una fija en el calendario gallego... ¡enhorabuena!

lunes, 8 de abril de 2024

CRÓNICA CARRERA POPULAR TORRE DE HÉRCULES 2024

 

COMPETICIÓN: C. P. TORRE DE HÉRCULES

LUGAR: LA CORUÑA

FECHA: SÁBADO, 23 MARZO 2024

HORA: 20:00 HORAS

DISTANCIA: 6350 METROS

MODALIDAD: ASFALTO

CLASIFICACIÓN

Hoy os dejamos la crónica de uno de nuestros corredores, Alex, que participó junto a un buen número de brutanceir@s en la carrera popular de la Torre de Hércules.


"El pasado sábado 23 de marzo fue un día muy importante para el Brutanzos Team. Acudimos 30 integrantes del club a la carrera popular de la Torre.


Nos encontramos tod@s en la ciudad deportiva de la Torre, bajo un día soleado y con mucho viento (al estar pegado al mar, era de esperar). A media hora de la salida, decidimos ponernos guap@s para sacarnos unas fotos antes de calentar, pero nosotros no sabemos calentar sin primero reírnos un poco todos juntos.

Calentamos al lado de la Torre disfrutando del anochecer, unos ejercicios también de activación y a 5 minutos de la salida notamos una bajada de temperatura, que, junto al viento y las cuestas, hacía pensar que se esperaría una carrera dura. Nos deseamos suerte y nos agrupamos en la zona de salida. 3, 2, 1... ¡¡salidaaaa!! 

Primer km en bajada y no sé como doy visto el reloj, salida a fuego; subimos un pequeño repecho de unos 300 metros en los que rebajé el ritmo, porque luego lo íbamos a pagar. Volvemos a bajar y aprieto hasta llegar a protección civil (donde era el km 3 y dabas la vuelta), miro el reloj para mirar las pulsaciones y aluciné con el tiempo y el ritmo, 11:30 minutos a ritmo de 3:15. Comienza la subida a ritmo de 4 el km y saco fuerzas para animar a todos los compañeros. 

A la altura del Club del Mar, nos desvían para bordearlo y así evitar subir hasta arriba de todo, lo cual da margen de recuperación para llegar hasta la línea de salida, y sí, toda la carrera fuimos al 90%. Ahora tocaba soltar ese 10% restante en la subida a la Torre. 

Fueron los últimos metros más duros y eternos, pero sorprendido con el carrerón que hice. 6.3 km en 26 minutos.

Según levanto la cabeza, veo a Cupe que venía un poco más atrás, luego Pitys, camino rápido para ver a todos llegar y animarlos con la campanilla. Sí, corrí con ella.

Sorprendido con el carrerón de tod@s y, más aún, con Juan, que volvía a competir después de 1 año. Silvia que era su primera carrera y que comenzó hace un par de meses con nosotros y menudo carrerón, la verdad que todos muy buenas carreras y como mejoraron.

Lo malo, que hacía mucho frío y viento, decidí irme a dar una ducha antes de que me cogiera el frío y no pude ver la llegada a meta de l@s andarines del club y animarlos. La carrera de la Torre, una carrera muy chula aunque, con el tema andaina deberían de terminar también en la Torre como la carrera y tener barritas como a los participantes de la carrera. Por el resto, era una carrera a la que le tenía muchas ganas y fue un día BRUtal".

Muy buena crónica, Alex, enhorabuena por tu carrera... ¡hasta la próxima!

miércoles, 20 de marzo de 2024

CRÓNICA TRAIL RIBEIRAS DO TAMBRE 2024

 

COMPETICIÓN: TRAIL  RIBEIRAS DO TAMBRE

LUGAR: AMES (LA CORUÑA)

FECHA: DOMINGO, 17 MARZO 2024

HORA: 10:00 Horas

DISTANCIA: 16 km (también 8 km y andaina)

DESNIVEL: 550 + (no circular).

MODALIDAD: TRAIL (montaña)

CLASIFICACIÓN


Otro fin de semana más, la marea naranja se desplazaba a una carrera, en este caso el Trail Ribeiras do Tambre. Aquí os dejamos la crónica del equipo, sin duda una mañana para recordar a tod@s l@s brutanceir@s que estuvimos presentes.

6:30 h. Suena el despertador. La carrera no es muy temprana y es cerca de casa, pero al no ser circular los buses para la salida salen a partir de las 8:00 h. y no nos libramos del madrugón. Así que me reúno con mis compis para repartirnos en coches y poner rumbo al Aeroclub de Ames, zona de meta y recogida de dorsales. El color naranja ya se hace notar desde el principio, ya que somos 12 corredor@s los presentes. Nos deseamos suerte y nos repartimos en los buses de "trail corto" y "trail largo", que salen desde distintos sitios, mientras que Patri y Juan se quedan en la meta para hacernos fotos y acompañarnos en la llegada. En mi caso, después de 20 minutos de bus, llego a Ponte Maceira acompañado de Alberto, Alex y Pablo con tiempo para reunirnos con Patri, hacernos unas fotos en este bonito pueblo, calentar y ponernos en la salida. Junto a otros 200 corredores, escuchamos los últimos consejos del speaker y... ¡a correr!
Aunque no están los gallos de la montaña, la prueba es corta (16 km) y con poco desnivel, así que los corredores de asfalto salen marcando el ritmo en la salida del pueblo, poco más de 1 km por asfalto. En mi caso, me coloco en torno al puesto 15º y tras un giro a la izquierda pisamos tierra. Tras 1 km llano por pista, bajamos a un sendero estrecho y juguetón pegado al río y bastante llano, aunque con continuos giros y repechos. Aquí mis piernas empiezan a quejarse de la caña que le metí esta semana y en una caída me adelantan 2 corredores; me levanto rápido y cojo rueda. Sobre el km 6 nos despedimos de la zona de río (muy bonita) y gano un par de puestos, llegando al km 8 en compañía de otro corredor pero con el resto del grupo por detrás, sobre el puesto 10º. Los de delante, ni rastro. A partir de aquí toca el recorrido del trail corto, otros 8 km pero en este caso rompepiernas, con subidas más largas y duras, pero también corrible. En los cortafuegos trato de ganar puestos con las piernas ardiendo, pero la velocidad está siendo alta desde el principio y es difícil recuperar posiciones. En un repecho consigo pasar al otro corredor que me acompañaba y busco otro objetivo, pero no consigo recortarle demasiado. Pista de correr, cruzar río, repecho, pista de correr, cruzar río, repecho... y así manteniendo posiciones llego al kilómetro 15 a una zona de pista y veo a un corredor que viene en sentido contrario y se mete a la izquierda.
Giro detrás de él e intento mantener su ritmo, pero se me escapa un poco en una zona que pica en subida. Así llegamos a la última subida larga de la prueba, estrecha, con barro y llena de corredores del trail corto. Veo a lo lejos al corredor que se había perdido en el cruce anterior y pongo el cuchillo entre los dientes. Aumento el ritmo y voy pidiendo paso cada 5 metros. Así adelanto también a Manuel, Nuria e Iria de mi equipo, que están haciendo el trail corto y me desean suerte. Después de 500 metros y justo al coronar, cojo al corredor y le pido paso para iniciar la bajada a meta por delante. La bajada... o cierras los ojos o te eternizas, así que... cierro los ojos y zapatilla entre piedra mojada, barro, zanjas... única zona técnica de la carrera. Después de surfear en el barro un rato, miro hacia atrás y no viene nadie, el otro corredor se da por vencido, pero mantengo el ritmo. Llego al final, giro a la izquierda y veo a otro corredor delante, pero solamente quedan 200 metros y son de correr, así que entro en meta en 6ª posición después de 1h 26' sin respiro.
Allí están ya varios brutanceir@s del trail corto y poco a poco van llegando los demás compañeros. Ya en meta, nos entrevistan, cantamos, contamos anécdotas, nos hacemos fotos... acompañados del buen tiempo. Duchita rápida y nos vamos a la entrega de premios. 4 podiums para el Brutanzos Team, guiños del speaker al equipo y muchas risas.
Sin tiempo para más, me despido del resto del equipo que van a celebrar juntos una mañana redonda y pensando ya en la siguiente... ¡hasta la próxima!





A DESTACAR:
- Recorrido muy chulo, algo difícil cuando la prueba es tan corta y corrible.
- Bien balizado, a pesar de un error grave en una zona de pista donde se perdieron varios corredores.
- Zona de meta espectacular, con duchas y aparcamiento pegados.
- Premios para muchas categorías y por equipos, siempre se agradecen.
- Buses para la salida y ropero que te acercan a meta.
- Precio de la inscripción, no quedan muchas carreras con estos precios (11 euros trail largo, 7 euros trail corto).



A MEJORAR:
- No circular. Lo de salida y meta en distintas zonas a mí personalmente no me gusta.
- Avituallamiento final muy justito: barritas, plátano y poco más.
- Tardanza en dar los premios, mucho tiempo esperando desde la llegada.
- Pueblo de salida muy chulo pero sin bares ni baños... y 1 hora para la salida desde que bajas del bus.






Sin duda, el Trail y Andaina Ribeiras do Tambre es una prueba muy bonita y perfecta para quien quiera iniciarse en el trail o correr rápido en una prueba de monte. Calidad - precio es difícil de batir y si le sumamos un recorrido bonito y una zona de meta top, le damos un 8 sobre 10 y estamos seguros que el Brutanzos volverá a estar en la línea de salida de esta carrera.







CONVENIOS COLABORACIÓN 2026

 Aquí os presentamos los convenios que tiene el club para la temporada 2026. Tod@s l@s soci@s pueden beneficiarse de estos descuentos. Confi...